മധ്യപൂർവ്വേഷ്യയിലെ സംഘർഷങ്ങള്ക്ക് ശേഷം പുറത്തുവരുന്ന യുദ്ധകണക്കുകള് പലപ്പോഴും യഥാർത്ഥ യുദ്ധഭൂമിയെക്കാള് കൂടുതല് ചോദ്യങ്ങള് ഉയർത്താറുണ്ട്. ഇപ്പോള് “ഓപ്പറേഷൻ എപ്പിക് ഫ്യൂറി” എന്ന പേരില് അറിയപ്പെടുന്ന 39 ദിവസത്തെ അമേരിക്കൻ സൈനിക ക്യാമ്പയിനെക്കുറിച്ചുള്ള പുതിയ വിവരങ്ങളും അതുതന്നെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഇറാനെതിരായ തുടർച്ചയായ വ്യോമ-സൈനിക നടപടികള് അവസാനിച്ചതിന് ശേഷം പുറത്തുവന്ന റിപ്പോർട്ടുകള് പ്രകാരം, ഈ ഓപ്പറേഷനില് അമേരിക്കൻ സേനയ്ക്ക് ഗണ്യമായ നഷ്ടങ്ങളുണ്ടായതായി പറയപ്പെടുന്നു. സാങ്കേതിക മേല്ക്കോയ്മയും ആഗോള വ്യോമശക്തിയും കൊണ്ടു പ്രശസ്തമായ അമേരിക്കൻ സൈന്യത്തിനുതന്നെ ഇത്രയും നഷ്ടം നേരിട്ടുവെന്ന അവകാശവാദം, ആധുനിക യുദ്ധത്തിന്റെ സ്വഭാവം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന ശക്തമായ സൂചനയായി കാണപ്പെടുന്നു.
റിപ്പോർട്ടുകള് പ്രകാരം, 39 ദിവസത്തെ ദൗത്യത്തിനിടെ അമേരിക്കൻ സേന 13,000-ത്തിലധികം വ്യോമസഞ്ചാര മിഷനുകള് നടത്തി. അതായത് ഇത് പരിമിതമായ ആക്രമണമല്ല, സ്ഥിരമായ വ്യോമസാന്നിധ്യവും നിരീക്ഷണവും ആക്രമണവുമടങ്ങിയ വലിയ തോതിലുള്ള ക്യാമ്പയിനായിരുന്നു. എന്നാല് ഈ വൻ സൈനിക നീക്കത്തിനിടെ കുറഞ്ഞത് 39 വിമാനങ്ങള് നഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്നും, അതിനു പുറമെ 10 എണ്ണം വ്യത്യസ്ത തോതുകളില് കേടുപാടുകള് നേരിട്ടുവെന്നുമാണ് പുറത്തുവരുന്ന വിവരങ്ങള് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. കണക്കുകളുടെ കൃത്യതയെക്കുറിച്ച് ഔദ്യോഗിക സ്ഥിരീകരണങ്ങള് വേറെയുണ്ടായേക്കാമെങ്കിലും, ഇത്തരം റിപ്പോർട്ടുകള് മാത്രം പോലും യുദ്ധത്തിന്റെ തീവ്രത മനസ്സിലാക്കാൻ മതിയാകുന്നു.
നിങ്ങളുടെ വാട്സപ്പിൽ അതിവേഗം വാർത്തകളറിയാൻ ജാഗ്രതാ ലൈവിനെ പിൻതുടരൂ Whatsapp Group | Telegram Group | Google News | Youtube
ഈ നഷ്ടങ്ങളില് ഏറ്റവും കൂടുതല് ശ്രദ്ധ നേടുന്നത് ഡ്രോണ് വിഭാഗത്തിനാണ്. ആധുനിക അമേരിക്കൻ യുദ്ധരീതിയുടെ പ്രധാന ആധാരമായി മാറിയിരിക്കുന്നത് മനുഷ്യരില്ലാ വിമാനങ്ങളാണ്. നിരീക്ഷണം, ലക്ഷ്യം കണ്ടെത്തല്, കൃത്യാക്രമണം, ദീർഘകാല ആകാശസാന്നിധ്യം എന്നിവയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കുന്ന MQ-9A റീപ്പർ പോലുള്ള ഡ്രോണുകള് ഈ യുദ്ധത്തിലും പ്രധാന പങ്ക് വഹിച്ചു. റിപ്പോർട്ടുകള് പ്രകാരം, അമേരിക്കൻ വ്യോമസേനയുടെ 24 MQ-9A റീപ്പർ ഡ്രോണുകള് വരെ നഷ്ടപ്പെട്ടതായി പറയുന്നു. മൊത്തം ആക്രമണത്തിന്റെ 60 ശതമാനത്തിലധികം ഭാഗം ഡ്രോണ് കപ്പലാണ് നിർവഹിച്ചതെന്നതിനാല്, ഈ നഷ്ടം വെറും ഉപകരണ നഷ്ടമല്ല, അമേരിക്കൻ യുദ്ധസങ്കല്പ്പത്തിന്റെ തന്നെ ഒരു പരീക്ഷണമായി ഇത് വായിക്കപ്പെടുന്നു.
ഡ്രോണുകള്ക്ക് പുറമെ മനുഷ്യർ നിയന്ത്രിക്കുന്ന യുദ്ധവിമാനങ്ങളും നഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്ന അവകാശവാദങ്ങള് കൂടുതല് ഗൗരവമുള്ളതാണ്. നാല് F-15E സ്ട്രൈക്ക് ഈഗിള് ജെറ്റുകളും ഒരു A-10 വാർത്തോഗ് യുദ്ധവിമാനവും ആകാശത്ത് വെടിവച്ചു വീഴ്ത്തിയതായി റിപ്പോർട്ടുകള് പറയുന്നു. F-15E അമേരിക്കയുടെ ബഹുമുഖ ആക്രമണശേഷിയുള്ള പ്രധാന യുദ്ധവിമാനങ്ങളില് ഒന്നാണ്. ആഴത്തിലുള്ള ആക്രമണങ്ങള്, കൃത്യബോംബിംഗ്, ദീർഘദൂര ദൗത്യങ്ങള് എന്നിവയ്ക്കായി ഇത് ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. അതേസമയം A-10 വാർത്തോഗ് കരസേനയെ അടുത്ത് നിന്ന് പിന്തുണയ്ക്കാൻ രൂപകല്പ്പന ചെയ്ത പ്രശസ്ത പ്ലാറ്റ്ഫോമാണ്. ഈ തരത്തിലുള്ള വിമാനങ്ങള് നഷ്ടപ്പെടുന്നു എന്നത് യുദ്ധമേഖല എത്രത്തോളം അപകടകരമായിരുന്നുവെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു.
ഇതില് ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ അവകാശവാദം F-35A യുദ്ധവിമാനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. അഞ്ചാം തലമുറ സ്റ്റെല്ത്ത് യുദ്ധവിമാനമായ F-35A യുദ്ധത്തിനിടെ കേടുപാടുകള് നേരിട്ട ആദ്യ സംഭവമാണിതെന്ന് റിപ്പോർട്ടുകള് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അമേരിക്കൻ വ്യോമസേനയുടെ ഏറ്റവും ആധുനിക സാങ്കേതിക പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളില് ഒന്നായ F-35, റഡാറുകളില് നിന്ന് മറഞ്ഞ് പ്രവേശിക്കാനും ഉയർന്ന തലത്തിലുള്ള സെൻസർ ഫ്യൂഷൻ ഉപയോഗിക്കാനും കഴിവുള്ള വിമാനമാണ്. അത്തരമൊരു വിമാനത്തിന് പോലും ശത്രു വ്യോമാതിർത്തിക്കുള്ളില് കേടുപാടുകള് സംഭവിച്ചു എന്നത്, സ്റ്റെല്ത്ത് സാങ്കേതികവിദ്യയെ വെല്ലുവിളിക്കുന്ന പുതിയ പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങള് രൂപപ്പെടുന്നുവെന്ന ചർച്ചകള്ക്ക് വഴിവെക്കും.
റിപ്പോർട്ടുകളിലെ മറ്റൊരു ഞെട്ടിക്കുന്ന ഭാഗം “ഫ്രണ്ട്ലി ഫയർ ” അഥവാ സ്വന്തം സേനയുടെ വെടിവയ്പ്പിലൂടെ സംഭവിച്ച നഷ്ടങ്ങളാണ്. മൊത്തം വിമാനനഷ്ടങ്ങളുടെ ഏകദേശം 20 ശതമാനം സൗഹൃദ വെടിവയ്പ്പിലൂടെയാണെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. അതില് കുവൈറ്റിന് മുകളിലൂടെ മൂന്ന് F-15E ജെറ്റുകള് സ്വന്തം സഖ്യകക്ഷികളുടെ വെടിവയ്പ്പില് വീണതും ഉള്പ്പെടുന്നു. ആധുനിക യുദ്ധത്തില് സാങ്കേതിക സംവിധാനങ്ങള് എത്ര മെച്ചപ്പെട്ടാലും, ആശയവിനിമയ പിഴവുകള്, തിരിച്ചറിയല് തെറ്റുകള്, യുദ്ധത്തിന്റെ വേഗത, ഒരേസമയം നിരവധി പ്ലാറ്റ്ഫോമുകള് പ്രവർത്തിക്കുന്നത് എന്നിവ മൂലം ഇത്തരത്തിലുള്ള അപകടങ്ങള് ഒഴിവാക്കുക എളുപ്പമല്ലെന്ന് ഇത് വീണ്ടും ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നു.
ഇറാനിയൻ പ്രദേശത്തിനുള്ളില് നടന്ന യുദ്ധതിരച്ചില്-രക്ഷാദൗത്യത്തിനിടെ ചില അമേരിക്കൻ ആസ്തികള് മനഃപൂർവ്വം നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടുവെന്ന വിവരവും റിപ്പോർട്ടുകളില് ഉണ്ട്. ഇത് സാധാരണയായി അത്യന്തം രഹസ്യ സാങ്കേതികവിദ്യകള് ശത്രുവിന്റെ കൈവശമാകാതിരിക്കാൻ സൈന്യം സ്വീകരിക്കുന്ന അവസാന മാർഗമാണ്. ഒരു വിമാനം തകർന്നാലോ, അടിയന്തരമായി ഇറക്കിയാലോ, അതിലെ സെൻസറുകള്, കോഡ് സംവിധാനങ്ങള്, കമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ ഉപകരണങ്ങള് എന്നിവ പിടിച്ചെടുക്കപ്പെടാതിരിക്കാനാണ് ഇത്തരം നടപടികള് സ്വീകരിക്കുന്നത്. അതായത് യുദ്ധം വെറും ആക്രമണവും പ്രത്യാക്രമണവുമല്ല; വിവരവും സാങ്കേതികവിദ്യയും സംരക്ഷിക്കുന്ന മറയുദ്ധവുമാണ്.
നഷ്ടങ്ങളില് ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതായി പറയപ്പെടുന്നത് E-3G സെന്ററി വിമാനത്തിന്റെ നാശമാണ്. ഇത് സാധാരണ യുദ്ധവിമാനമല്ല, മറിച്ച് ആകാശത്തില് നിന്ന് മുഴുവൻ യുദ്ധമേഖലയെയും നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഫ്ലയിങ് കമാൻഡ് സെന്റര് ആണ്. റഡാർ നിരീക്ഷണം, വ്യോമഭീഷണി മുന്നറിയിപ്പ്, ആക്രമണ നിയന്ത്രണം, സൗഹൃദ-ശത്രു തിരിച്ചറിയല് എന്നിവയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കുന്ന ഈ വിമാനത്തിന്റെ നഷ്ടം, യുദ്ധത്തില് കമാൻഡ്-കണ്ട്രോള് സംവിധാനങ്ങള് പോലും സുരക്ഷിതമല്ലെന്ന് കാണിക്കുന്നു. ഒരു E-3G നഷ്ടപ്പെടുന്നത് പല യുദ്ധവിമാനങ്ങള് നഷ്ടപ്പെടുന്നതിനേക്കാള് വലിയ തന്ത്രപരമായ ആഘാതം സൃഷ്ടിക്കാനിടയുണ്ട്.
ഈ മുഴുവൻ സംഭവവികാസങ്ങളും ആധുനിക യുദ്ധത്തിന്റെ പുതിയ പാഠങ്ങള് തുറന്നുകാട്ടുന്നു. മുമ്പ് സാങ്കേതികമായി മുന്നിലുള്ള രാജ്യങ്ങള് ആകാശത്തെ പൂർണമായി നിയന്ത്രിക്കുമെന്ന ധാരണയുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാല് ഇന്ന് കുറഞ്ഞ ചെലവിലുള്ള മിസൈല് സംവിധാനങ്ങള്, മൊബൈല് എയർ ഡിഫൻസ്, ഇലക്ട്രോണിക് ജാമിംഗ്, നെറ്റ്വർക്ക് യുദ്ധം, ഡ്രോണ് വേട്ടാ സാങ്കേതികവിദ്യകള് എന്നിവ ആ മേല്ക്കോയ്മയെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. അതിനാല് ഭാവിയിലെ യുദ്ധങ്ങള് വെറും ശക്തിയുടെ മത്സരമല്ല, സാങ്കേതിക വിദ്യകള് തമ്മിലുള്ള അതിവേഗ പരിണാമ മത്സരമായിരിക്കും.
“ഓപ്പറേഷൻ എപ്പിക് ഫ്യൂറി”യുടെ കണക്കുകള് അന്തിമമായി സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെടുകയോ മാറുകയോ ചെയ്യാം. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാണ് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തമായ സൈനിക ശക്തിക്കുപോലും ഇനി യുദ്ധം ചെലവുകുറഞ്ഞതോ അപകടരഹിതമോ അല്ല. ഓരോ ഡ്രോണ് നഷ്ടവും, ഓരോ യുദ്ധവിമാന തകർച്ചയും, ഓരോ പിഴവും, ഓരോ രക്ഷാദൗത്യവും ആധുനിക യുദ്ധത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ വിലയെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നു. വിജയപ്രഖ്യാപനങ്ങളുടെ പിന്നില് എല്ലായ്പ്പോഴും ഒരു അദൃശ്യ ചെലവുകണക്ക് ഉണ്ടെന്ന സത്യം ഈ റിപ്പോർട്ടുകള് വീണ്ടും ലോകത്തിന് മുന്നില് കൊണ്ടുവരുന്നു.